بادیه نشین

دهکده جهانی

2009-05-15T12:55:00.001+04:30

تازه صبحانۀ روز جمعه را تمام کردم: یک لیوان قهوه ایتالیایی به همراه سه چهار عدد بیسکویت بدون گلاتن اسپانیایی، یک سیب چینی، یک گریپ فروت ترکیه ای، و در نهایت یک جرعه آب اماراتی. لا به لای آن هم چند نخ سیگار آمریکایی دود کردم که روی جعبه اش در مورد سرطان " تحذیر " داده بودند، تنها بخش وطنی یک صبحانۀ جهانی.

راز

2009-04-18T21:46:00.001+04:30

چیزهایی هستند که فراموش نمی شوند. خراش نمی دهند، گوشت و پوست را از هم می درند. حتی وقتی بیست و پنج شش سال بعد هم از بیخوابی کتابی ورق زدی و به اینجا رسیدی که:

"رازی را با تو در میان می گذارم. تو ارزشش را داری. لاندی پیر غرغرو را به یاد داری؟ خوب، سرخ پوستها روزی کشفش کردند و ... لاندی تبدیل شد به روزینیا."

یادشان می افتی. خوب می توانم بگویم بیست و پنج شش سال قبل من هم ارزشش را داشتم.اینکه یک ظهر تابستان از خواب اجباری بعد از ظهرها فرار کرده باشی و به امید پیدا کردن دوستی، همبازیی، چیزی به کوچه پناه برده باشی و دستهایت به کف پاهایت برسند، چیز غریبی نیست. خوب چه می شود کرد، در آن بعد از ظهر فقط من در فرارم موفق بودم. زیر سایۀ بید مجنون، لب جوی آب نشسته بودم که او را دیدم. هنوز مدرسه نمی رفت. هر دو با زیر شلواری بودیم. با این فرق که زیر شلواری من به اندازه قد او بود. آمد سلام کرد و کنارم روی جدول نشست. خانه شان چند خانه آنورتر بود. پدرش یکی از سه برادری بود که با هم در همان کوچه ای که ما زندگی می کردیم خانه ای ساخته بودند و هر کدامشان در طبقه ای زندگی می کردند. یادم هست که خانه تا مدتها نیمه کاره بود، حتی پلۀ درست و حسابی هم نداشت. یکیشان معلم فارسی من بود و پسرش همبازی و همکلاسی من. خانوادگی هم خوش خط بودند.

کلۀ گرد و چشمهای درشت و گونه های برجسته ای داشت. اصلا به خاطر ندارم در مورد چه چیزهایی صحبت کردیم. حتی نمی توانم احتمال دهم که چه چیزهایی می توانست موضوع صحبت ما باشد. فقط همان راز را به خاطر دارم و اینکه از من قول گرفت تا آن راز را با کسی در میان نگذارم.

"می خوام یه رازی رو بهت بگم، ولی قول بده به کسی نگی."

"باشه قول می دم. بگو"

"من مامانم مامانِ خودم نیست. مامانِ خودم از بابام طلاق گرفته."

این همۀ رازی بود که او به من گفت. تا همین حالا هیچ وقت از خودم نپرسیدم که این راز، خیالبافیهای پسر بچه ای بود که از مادرش کتک خورده یا حقیقتِ تلخِ زندگیش. شاید هم مهم حقیقت داشتنش نبود، راز بودنش بود. اولین رازِ زندگیِ من.

قصه مرگ شیرین*

2009-01-07T21:54:00.001+03:30

بار اولی نبود که از دایناسورهای من در راستای منافع فک و فامیل خودش استفاده می کرد. بار اول که دایناسورهای بیچاره من را فرستاد تا با بچه ای رذل همسایۀ طبقۀ بالا که روی سر ما گومب گومب باکومبا باکومبا می کردند، در حیاط بازی کنند تا ایشان از خان دایی و قبیله محترم در آرامش پذیرایی کنند. این بار هم در این هوای بارانی و گل و شل، دایناسورهای بیچاره را مجبور کرده که خان دایی و قبیله مذکور را قلم دوش تا اتول مربوطه ببرند تا مبادا کفش های تمساح نشانشان خیس شود. آنها هم که بعد از دایناسورسواری، بوی خزه های ما قبل تاریخی گرفته بودند دایناسورهای من را نفرین کردند و از خدایگان قبیله مرگشان را خواستند.

اما گویا نفرین آنها دامن گیر من شده است. بله من مرده ام.

به یاد ندارم صبحی را با چنین آرامشی سپری کرده باشم. قبول کنید تنها یک مرده می تواند با این آرامش کراسان هایش را با چای بخورد و تعجب هم نکند که چه کسی ممکن است این کراسان های ترد و تازه را در این رگبار و هوای طوفانی تهیه کرده و روی میز صبحانه گذاشته باشد. چه مرگ شیرینی!!! (اینجا آهنگی از کوه نشینان کارولینا با ساز دهنی پخش می شود.) تازه بعد از یک صبحانه دو ساعته قصد پیاده روی هم دارم.

جوراب هایم را بالای شومینه آویزان کرده ام تا گرم شوند که ناگهان این دو دختر سر می رسند. من نمی شناسمشان ولی آنها جوری رفتار می کنند که گویی در اتاق کناری آنها را ترک کرده ام و برای خوردن صبحانه به این اتاق آمده ام. با خنده و سر و صدا با هم صحبت می کنند و ناراحتنند که چرا تا حالا آماده نشده ام. خب لابد باید می شدم. بلند می شوم که لباس بپوشم. چه موهای عجیبی دارند این دخترها!!!

موهایشان این شکلیست:

(از یک مرده، آنهم مرده ای به بی استعدادی من انتظار نداشته باشید صورت آنها را هم برایتان بکشم. خودتان یک چیزی تصور کنید به هر حال حرفهای یک مرده چندان هم قابل اعتماد نیستند.)

همانطور که برایتان نقاشی کردم، این دو همیشه رو به هم هستند و نیششان تا بناگوش باز است حتی وقتی با من صحبت می کنند (اینجایش را دیگر نقاشی نکرده ام). من را یاد تبلیغات شراب های شیلی ِ قبل از مرگم می اندازند. تعجب می کنم چرا دست هر کدام یک گیلاس ِشراب نیست!!

آن یکی که وقتی با من حرف می زند با یقه پولوورم ور می رود، رو می کند به آن یکی دیگر که تلاش می کند تا روبان ِ پارچه ای جعبۀ شیرینی را لوله کند. کار سختی است من هم اغلب موفق نمی شدم، در نهایت هم با غصه مچاله اش می کردم. ولی قطعا پس از مرگ با این آرامش فوق العاده به لوله کردن روبانهای پارچه ای بیشتر خواهم پرداخت. هان، رو می کند به آن یکی دیگر و در حالی که با طره ای از موهای کنار گوش او بازی می کند با خنده و سروصدا از اینکه همیشه همین قدر خونسرد بوده ام گله می کند. آن یکی هم می گوید: همیشۀ عالم همینجوری بوده!!! و هر دو ریسه می روند.

خب من آماده ام. فکر می کنم چیزی که این دو برای موهایشان استفاده کرده اند و با این دل و جرات می خواهند زیر باران بروند باید قطعا برای کفش های من چیز خوبی باشد. باید ازشان بپرسم.

تصمیم دارم از سرم بازشان کنم. نقشه کشیدم چند قدمی که رفتیم بگویم ” اگر شما عجله دارید تاکسی بگیرید. من باید کمی پیاده روی کنم." می خواهم از زندگی پس از مرگم لذت ببرم.

*دیدید که ماجرا هیچ ربطی به شیرین و فرهاد نداشت پس به جستجوی خود ادامه دهید.

Elephant Strike

2008-10-25T15:34:00.001+03:30

در سپتامبر 1995 یک هواپیمای نیروی هوایی ایالات متحده دقایقی پس از برخاستن از زمین با دسته ای از قوهای کانادایی برخورد کرد. صدمات وارده به حدی بود که باعث سقوط هواپیما و کشته شدن تمام 24 خدمه هواپیما شد. گزارشات بسیاری از این دست برخوردها بین هواپیماها و پرندگان می توان یافت که یا منجر به سقوط هواپیما و یا صدمات بسیار جدی شده اند. در این برخوردها، پرندگان بزرگ نظیر غازها، قوها، فلامینگوها و.. سهم بیشتری دارند. حتی گزارشات محدودی درباره برخورد خرگوش یا سمور هم وجود دارد. کارشناسان که پس از آزمایش DNA از بقایای باقیمانده رو بدنه هواپیما، از گونه حیوان مطمئن شدند، تنها احتمال موجود را رها شدن این حیوانات از چنگال پرندگان شکاری می دانند.

اما چه کسی باور می کند که ما در این گوشه از دنیا بر اثر برخورد با یک فیل در 2800 پایی ریغ رحمت را سر کشیدیم؟

فیلمفارسی

2008-09-25T03:19:00.001+03:30

بارون میومد وقتی رسیدم پشت در. موش آب کشیده بودم. اولش فک کردم کیسه زباله س. چادر سیاش برق می زد از خیسی. داشتم غرغر می کردم کی اینو گذاشته اینجا و کلید می نداختم که دیدم سرشو بلند کرد. حرف نزد. نا نداشت. رنگ به رخش نمونده بود. نالید. شنیدم بودم از مردِ نامردش. گفتمش همین جا وایسا الان بر می گردم. درو هل دادم و رفتم تو.

صدای در که اومد فهمیدم خودشه. از بعد سربازیش رفته بود اونور آب واسه کار. چند ماهی اینجا بود. نتونست. یه جا بند نمی شد. هر روز با صاب کاراش دعوا می کرد. آخرشم با رفیقش رفتن اونور. خبر داده بود که میاد. به آقاش گفتم این یه شبو بذار این دختر بیاد تو. تو گوشش نرفت. وقتی اومد تو مث موش آب کشیده بود. دویدم طرفش. داد زد دس به من نزنین، خیسم نجس می شین. از تو ساکش یه دستمال بسته در آورد و گذاشت سر تاقچه. وقتی هم از در می رفت بیرون کلیدشو پرت کرد جلو آقاش.

الان یه سالی هست که با خودم آوردمش اینجا. صورتش گل انداخته. سرِ حاله. روزا تو اتاق می چرخه واسه خودش و رادیو گوش می ده. شبا هم با هم می ریم لب آب. پا سفت کردم و تمام قد واسادم چش تو چش خدا. که اگه قراره تو به حرف اون مرتیکۀ مفنگی برینی تو آخرت این دختر من یکی نمی ذارم به دنیاش ریده بشه.

آنسوی رود

2008-08-25T00:13:00.001+04:30

با سوسکها به تفاهم می رسم. قرار گذاشتیم آنها سراغ مسواک من نروند و در مقابل من هم با آنها کاری نداشته باشم.به آرامی از کنار هم رد می شویم.

ظرفها را که شسته ام آب از لوله های زیر سینک نشت کرده و کف آشپزخانه جمع شده است. آرامشش را بر هم نمی زنم. می گذارم همان جا باشد. حتی از دیدن تصویر مهتابی سقف در آن خوشحال می شوم. آرزو می کنم کاش خانه ام سقف نداشت.

تابه را روی شعله می گذارم . در کنسرو ماهی را باز میکنم و روغنش را می ریزم داخل تابه. سیر های ریز شده را به آن اضافه می کنم. هود را روشن می کنم. نه به خاطر بوی سیر که به خاطر دود سیگار و اینجا قاعده بازی نقض می شود.طلایی شدن سیرها یک سیگار طول می کشد. کنسرو ماهی را داخل روغن داغ می ریزم و قوطی را داخل کیسۀ زباله می اندازم که حالا روی میز وسط آشپزخانه است. اصلا بوی بدی نمی دهد. حتی فکر می کنم با تفاله های چای سبز زیبا و خوشبو هم شده است. تا ماهیِ داخل تابه سرخ شود یک گوجه فرنگی را داخل بشقاب خرد می کنم حتی آن قسمت سبز اتصال به بوته را هم جدا نمی کنم. می خواهم ماهی را هم در همین بشقاب بریزم و اصلا نگران درهم شدن آب گوجه فرنگی و روغن ماهی نیستم.

وقت خوردن تلاش نمی کنم که تکه های گوجه فرنگی و ماهی و نان را باهم تمام کنم. هسته های گوجه فرنگی را کشف می کنم. مویرگها و گوشت و پوستش را هم. درهم شدن روغن ماهی و آب و گوجه فرنگی سرگرمم می کند.

...

2008-08-24T21:40:00.003+04:30

از آن روز دوازده سال و هفت ماه گذشته است و من هنوز آن تکه کاغذ را لا به لای کاغذ پاره ها نگه داشته ام.

گوشۀ آن نوشته ام " فردا، فردا از خاکستر بر خواهم خواست ."

حسن خلیلِ لاغری

2008-06-30T19:25:00.002+04:30

میگن حسن خلیل لاغرآبادی می نشست زیر درخت گردو و زانوهاش رو بغل می کرد و زل می زد به نوک قلۀ دورترین کوه و ابرای بالای سرش. پیرزنای روستا هم که تو این حال و روز می دیدنش دستش می انداختن که حسن خلیل رو پشت سیمرغ میاد اونکه چشم به راهِ شی؟ حسن خلیل هم یه لبخد کجکی می زده و می گفته نه. بالاخره یه روزی ازش رد می شم. می گن حسن خلیل اولین کسی بود که قاطرش رو به غربتی ها فروخت و به جاش یه قاطر دیگه نگرفت. آخه تا اون وقت نشده بود کسی ابزار دستش رو بفروشه. همه می گفتن حسن خلیل زده به سرش. چند ماه بعدشم حسن خلیل چهار سر عائله رو گذاشت و رفت شهر. می گن یه سال بعد زنش در حالیکه تشت رخت رو سرش بود و از سر قنات بر می گشت شوهرش رو دید که چندتا بچه رو اجیر کرده تا موتور سه پاچش رو تو سربالایی اول ده هل بدن. هی داد می زده هل بدین این وامونده رو. خلاصه حسن خلیل برگشته بود با یه موتور سه پاچه آبی و یه دریاچه با قوهای گردن کج و پرنده های هفتی که بالا سر یه کلبه گالی پوش پر می زدن. گومپه گلی های قاطرش رو هم آویزون کرده بوده به موتور سه پاچش. بالای شیشۀ جلو. بابام هر وقت درِ کمد منو با عکسای کازابلانکا و تولدو می دید ، می گفت چرا اینجا رو کردی مث موتور حسن خلیل. آخه می گن موتورش پر بوده از همین پوسترای کلبه های کنار آب و بچه های کلاه به سر و چشم آبی ویزافون و کافه های کوچه های تنگ و تاریک و مردای کلاه سیلندری که چیک تو چیک زنای ویکتوریایی تو بلوار نمی دونم چی چی قدم می زدن. می گن بچه های ده هم تو کوچه پس کوچه های خاکی ده طوقه دوچرخه قل می دادن و با هم خوندن که: حسن خلیل لاغری / تو رو چه به کفش ساغری / گیوه بگیر و پات کن / نیگا به بچه هات کن. مادر من هم هر وقت می دید من دستم زیر چونه م و سقف رو نیگا می کنم و ته مدادم رو گاز می زنم همین شعر رو برام می خوند. می گن حسن خلیل دوباره برگشت شهر و رفت شرکت نفت استخدام شد. بعد هم فرستادنش جنوب. یه چیزایی هم در مورد اینکه با هندی ها بُر خورد و رفت هند می گن. خلاصه دیگه کسی ازش خبر نداره. ولی خوب این هم سنت شد که نمی ذارن دیگه کسی زیر اون درخت گردو بشینه و زل بزنه به نوک کوه. آخه یه بار که اونجا نشسه بودم عمۀ مادرم با عصاش بهم حمله کرد و چهار پنچ تا فحش محلی و آبدار بهم داد.

سه گانه

2008-06-24T20:03:00.001+04:30

1- این روزها باران که می زند مه همه جا را می گیرد. به راننده می گویم باقی راه را پیاده می روم و از ماشین پیاده می شوم. از آخرین آبادی هم گذشته ایم. راه می افتم و از لابه لای تپه های خزه بسته و مه گرفته عبور می کنم. راه را می شناسم. ماشین که دور می شود دیگر هیچ صدایی نیست. مه که می شود دیگر صدای پای خودم را هم نمی شنوم. تا چند ماه دیگر این تپه های سبز می خشکند و زرد می شوند. این را می دانم و می خواهم از این حال و هوا لذت ببرم. آرام آرام قدم می زنم. با هر نفس مه را به درون سینه ام می کشم. حلزونها را می پایم که روی بوته ها چسبیده اند. لا به لای بوته ها پوکه های زنگ زده فشنگ پیدا می کنم. یاد حرف مادرم می افتم که وقتی با خبر شد که قرار است اینجا کار کنم با ترس و لرز برایم از مین های عمل نکرده و قدیمی گفت و چند تایی از آن ماجراهای صفحات حوادث را برایم ردیف کرد. من تصمیمم را گرفته بودم. به هر حال باید می آمدم. لازم بود. در واقع احتیاج داشتم. اعتنا نمی کنم و به راهم ادامه می دهم. سکوت و مه غلیظ تر می شوند. مرگ و زندگی حلزونها به دست تقدیر می افتد. دستان و صورتم خیس می شوند. همه جا تاریک و آبی شده. کم کم داستانهای صفحه حوادث پر رنگ می شوند. نمی خواهم اما قدم هایم تندتر می شود. بی هیچ دلیلی پایم را روی قسمت های برآمده زمین نمی گذارم. برای اینکه جلوی پاهایم را ببینم خمیده راه می روم. همچنان صورتم خیس است اما نه از رطوبت هوا. کمی بعد مه رقیق می شود و من صدای آب داخل کانال را می شنوم و بعد از چند دقیقه صدای ژنراتورها.

2- دقیق به خاطر ندارم شاید نزدیک محرم بود. هر چه بود همه در تک و توی رفتن به شهر و دیار خودشان بودند. گرم شده بود. در راه برگشت میان بیشۀ نزدیک دز گاومیشی افتاده بود وسط جاده. باد کرده بود و چند جایش را حیوانات دیگر خورده بودند. کوه مگس بود. حشمت ماشین را نگه داشت. ظرف بنزین را از عقب ماشین بر داشت و رفت خالی کرد روی گاومیش و یک کبریت. مگس ها هجوم می آورند به سمت ما. چند روز پیش هم که اینجا پنچر کردیم همین ماجرا را با پشه ها داشتیم. اصلا اینجا همه چیز افراطی ست. چند روز قبلش هم تمام دیواره های کانال پوشیده شده بود از کرم های پرزداری که شبیه کرم ابریشم بودند. دو روز بعد هم ناپدید شدند. آن هم از آفتاب که چنان با نفرت می تابد که شک می کنی شاید خونی کرده باشی. راه می افتیم به سمت شهر. به پسر بچه هایی فکر می کنم که هر روز صبح بر پشت گاومیش هایی که به سمت رودخانه می روند، می خوابند و وقتی به رودخانه رسیدند از پشت گاومیش ها شیرجه می زنند توی آب. و پسر بچه ای که فردا پیاده به کنار رودخانه خواهد رفت.

از لابه لای تریلی های نی کِش که رد می شویم حاجی نوحه ای را به لری زیر لب زمزمه می کند و سرش را تکان می دهد. چیزی نمی فهمم اما لحن سوزناکش را دوست دارم.

3- هر روز از میان همین روستا رد می شویم. زیباست. در فاصله روستا تا رودخانه زمین های صیفی کاری مردم روستاست. گاو ها و مرغ و خروس ها همیشه کنار جاده می چرخند. هر روز عصر تپه های هندوانه را میان مزارع می بینم. جای آرامی ست. از میان روستا که رد می شویم پیرمردهای عبا به دوش به نشانه سلام دست بلند می کنند اما زنها و دختران سیاه پوش از جاده فاصله می گیرند. اما آنروز با روزهای دیگر فرق داشت. در راه برگشت به روستا که رسیدیم همه چیز به هم ریخته بود. چهل پنجاه نفر آدم لای هم می لولیدند و اینور و آنور می رفتند. دختر بچه ها یوماه یوماه* می کردندند و گریان و خاک آلود و پا برهنه دنبال بزرگترهایشان می دویدند. راننده سرعت را کم کرد. حاجی تشر زد که برو. از لای جمعیتی که بعضی چوب بدست بودند و بعضی اسلحه، گذشتیم. وقتی به شهر رسیدیم و از ماشین پیاده شدیم لکۀ خونی روی شیشۀ ماشین دیدم که راننده هم نمی دانست از کجا آمده.

*یوماه: به عربی چیزی شبیه به"مادر جان"

«ننه بزرگ» راه و روش فرار را یاد می دهد

2008-05-31T16:32:00.001+04:30

یاشار و اولدوز که تورشان را بافتند و منتظر ننه کلاغه شدند، من هم آماده بودم. حتی پیش از این وقتی زن بابا با دگنک کلاغ بیچاره را سر به نیست کرد هم آماده بودم. بغچه ام را هم بسته بودم. کتاب ملا نصرالدین، تیله های شیشه ای نو که با هزار التماس از بچه های کوچه گرفته بودم، برادران گریم، عکس برگردانِ کلاغی که وقتی چپ و راستش می کردی به زمین نوک می زندو ...

اما مارکوپولو که به جاوه رسید تصمیم مرا یک هفته عقب انداخت. ولی اینبار مصمم هستم. می خواهم فرق شراب سفید و قرمز را که اینهمه هانس و گرتل و بقیه از آن دم می زنند بفهمم. خیلی چیزها هست که باید بدانم.

باد

2008-05-17T13:08:00.001+04:30

باد که دفتر خاطراتِ قطورش را جلوی چشمانم تند و تند ورق می زند، چوب چوب شکمبۀ گوشۀ پایینی دفتر را می بینم که چاق و چاقتر می شود، موهای سر و صورتش بلند می شوند، خمیده می شود و تمام.

نوشتن

2008-05-17T13:00:00.001+04:30

حالا همه چیز برای نوشتن آماده است. چهار دفترچه دویست برگ با جلد چرمی خریده ام، به همراه خودکارهای رنگارنگ و مدادهایی که همه را تراشیده ام و در کشوی میز مرتب کنار هم چیده ام. یک دفتر یادداشت کوچک هم گرفتم که همیشه همراهم باشد. برای نوشتن ایده ها و جملاتی که می توانند الهام بخش و کمک کننده باشند. خودکارهای رنگی را برای اوقاتی استفاده خواهم کرد که لازم است تایپیست توجه بیشتری به جملات داشته باشد. آخر سبکی که انتخاب کرده ام پیچیدگی های خاصی دارد که اگر به آن توجه خاص نشود می تواند افراد کم تجربه را به اشتباه بیندازد. اما فکر می کنم این چهار دفتر فقط برای پیش نویس اول کافی باشد. باید هشت دفتر دیگر هم بخرم. تصمیم دارم با دو پیش نویس کار را به سرانجام برسانم. ناشر را هم انتخاب کرده ام. ناشری که فقط آثار ارزشمند و ماندگار را برای چاپ می پذیرد. در مورد ویراستار هنوز به نتیجه نرسیده ام. ویراستار مورد قبول من باید تنها متن را از نظر ادبی ویرایش کند. از ویراستارانی که احساس می کنند برای اظهار نظر درباره داستان صاحب صلاحیت هستند دل خوشی ندارم. برای طرح جلد چیزهایی در ذهن دارم و حتما با یک گرافیست مشورت خواهم کرد. اما هنوز نمی دانم که طرح روی جلدِ مجلد اول و دوم یکی باشد یا با هم تفاوت داشته باشند. هزینه اش برایم مهم نیست. من نمی خواهم یک اثر ارزشمند تنها به علت طرح روی جلد مخاطبان خود را از دست بدهد. به عنوان نویسنده برای شعور خوانندگانم احترامی خاص قائلم.

برای عنوان کتاب هم چند اسمی انتخاب کرده ام. اما این را هم می دانم که باید در مورد نام کتاب با ناشر به توافق برسم. آنها خوب می دانند چه عنوانهایی می تواند به جذب مخاطب کمک کند. فهرستی هم از دوستان و اشخاصی که می خواهم یک نسخه از کتاب را به رسم یادگار برایش ارسال کنم، تهیه کرده ام. تقدیم نامه، اول کتاب را هم همینطور. همه چیز آماده است.

یکی از همین روزها شروع می کنم.

ساقیِ خوبِ ماست این

2008-05-08T09:21:00.001+04:30

- آخه ینی چی؟!! مگه میشه؟ مث اینکه همین دیروز بود اینجا، رو اون صندلی روبه روی من نشسه بود و می گف من تو ویسکیم یخ نمی ریزم چون سرم درد می گیره، اون زیرسیگاری شیشه ایم جلوش بود. آخه چطو یه همچین چیزی ممکنه؟ بابا همین دیروز تا این جا خورده بودیم و واسه شام رفتیم از قلهک از این ساندویچ تندا گرفتیم. من گریه می کردم و می خوردم.اون مث خیار گاز می زد بعلاوه خردل اضافی. بابا خودم تو راه بهش گفتم لامصب تو چه جوری می فمهی کی باید گاز بدی کی باید ترمز کنی من که ماشین جلویی رو نمی بینمش.

انگار همین دیروز بود تو ایوونِ شرکت خاکسترِ سیگارو تکوندم و بهت گفتم که "جدا شدم". تو هم به دست و پا افتادی که منو از دست و پا زدن نجات بدی. یادته هی ازم می پرسیدی چه کتابی بخونم؟ اون کتابِ چی بود برات گرفتم؟ یادم نیست. بهت نگفتم من ترجیح می دادم تولستوی به جای دو جلد روده درازی یه لیوان آب قند بده دستم وقتی فشارم میوفته. کاری که تو خوب بلدی. تو ساقیِ خوبی هستی. حواست هست به دوروبریات. کتاب به دردِ تو نمی خوره. کتاب مال ماهاس که دلمون می خواد آدمای عقده ای مث خودمون رو از تو سوراخ سمبه های تاریخ بکشیم بیرون و نشون بدیم به بقیه که ببین من تنها نیستم این آقای دیمیتری تخماتف هم در 1823 تو یه خراب شده ای نزدیک پطرپورت همین درد و مرضِ منو داشته. کتاب مال تو نیست. مالِ اون رفیقِ ابلهته که اسم 112 جور کوکتل ودکا رو از بر داره و به هر کی میرسه اول ازش می پرسه می دونی جدیدا سهام فورد رو کی خریده؟ آی حال می کردم وقتی از اون تفنگای اجدادیِ فک و فامیلاتون می گفتی. تو اون کاره ای. خونِ قصه گوهایِ قدیمیِ دور آتیش تو رگاته وقتی می تونی ماجرای جا موندنت از اتوبوس رو مث خاطره شجاعت اولین شکار گراز پدربزرگت وقتی هفت ساله بوده با آب و تاب تعریف کنی. کتاب مال تو نیست. می دونی نهایتا سواد و این حرفا مثِ عضلاتِ در هم پیچیدۀ سلحشوران باستانی با زین و برگِ جنگی به دردِ جذب مادینه گان می خوره. کسی چه می دونه شاید خالق دن کیشوت چون پیش زنا سوکسه نداشت رفت هزار صفحه روده تاب داد. تو همون عضلات پیچ در پیچ رو داری پس بذار کتاب رو اون رفیقِ ابلهت بخونه که اسم 112 جور کوکتل ودکا رو از حفظه. اینم بهت نگفتم تو تنها کسی هستی که من از دستش عصبانی نشدم. اصولن تو یه دهنِ گنده ای بر خلاف من که بیشتر نقشِ دیوارم. ولی زیاد حرف زدنت آزارم نمی داد. حتی یه جورایی این آروم حرف زدنت رو دوس داشتم. انگار همین دیروز بود دادم کراواتم رو گره بزنی. خنده دارش میدونی چیه؟ هنوز یاد نگرفتم این لعنتیو. یا کوتاه میشه یا گنده میشه یا بی ریخت. رفتم صد صفحه از اینترنت مطلب جم کردم واسه گره زدن کراوات و هنوز کمیتم لنگ می زنه. دیدی گفتم کتاب مال تو نیست. تو همون جور که خوب شمشیر میزنی خوب هم کراوات گره میرنی.

تو کلا ساقیِ خوبی بودی. حواست به دوروبریات بود.

چرا وقتی می تونستم همین جمله ها رو با فعل مضارع بهت بگم نگفتم که حالا مجبور بشم برم سراغ فعلای ماضی؟! واسه ماها این فعلای مضارع تو گنجه و پشت و پَسلِ هزارتا کوفت و زهرمار دیگه س. اما این فعلای ماضی همیشه همینجا جلوی دست رو میزه.

طالع

2008-04-25T20:29:00.001+04:30

طالع روز چندم از ماه چندم: در پي تفاهمي كه ايجاد مي‌شود روزهاي خوشي را تجربه خواهي كرد. در سايه عشق و همدلي، مي‌توان زندگي شيريني را تجربه كرد. اين شيريني را نبايد به هيچ قيمتي تلخ كرد.

طالع روز بعد: اين تعصب كور، بي‌اعتمادي را به وجود مي‌آورد. كسي كه اسير بافته‌هاي ذهن و تصورات بيمارگونه خود باشد نسبت به همه حتي نزديكترين دوستان خود شك خواهد كرد. بايد به خود و ديگران اعتماد داشت.

اگر دیروز به دنیا می آمدم تفاهم منتهی به سایه های عشق و همدلی زندگیم را شیرین می کرد، اما حالا که امروز به دنیا آمدم این تعصب کور ناشی از بافته های ذهن و تصورات بیمار گونه ام، مرا حتی به نزدیکترین دوستان و خویشانم مشکوک خواهد کرد. اگر یک روز زودتر به این دنیا آمده بودم آقای هالوی خوش خیالِ خوش اقبالِ بلیطِ اعانۀ ملی به دستی بودم که گوشه های لبم لاله های گوشم را لمس می کرد و ناگهان از زیر شکم گاو حاملۀ در حال زا می افتادم وسط استخر شیر املاک ییلاقیم. اما حالا پرتاب شده ام به سرزمین جادوگرِ بدجنس غرب و مرد وحشی همسرکش جلادی هستم که کودکان بهانه گیر را از رد شدنش از پای پنچره ها می ترسانند.

شورش حاشیه علیه متن

2008-04-24T19:13:00.001+04:30

با چشمان سوهان عسلی و سبزه قبا متن را مرور می کند. دودکش ها و آنتن هایِ جملاتِ معترضۀ دندانه و کش دار از لا به لای متن بیرون زده اند. معترضه ها را هل می دهد به پاورقی. بهتر شد. واژه ها زیبا و چشم نواز با تاب و سرسره و دیوارهای شمشادی جا خوش می کنند زیر سایه میان متن. اما هنوز این مرز، این مرز لعنتیِ جدا کنندۀ حواشی از متن... بیش از نیمی از واژه های بیقوارۀ هر صفحه زیر این خط می لولند. تصمیمش را می گیرد. حواشی را کوچ می دهد به انتهای هر بخش. نفس راحتی می کشد. حالا چهار پنج صفحه که لابه لای بوته های گل سرخ سر می خوری می رسی به چهل پنجاه صفحه بوی جویِ لجن گرفته و دیوارهای آجریِ گر.

بینایی

2008-04-06T10:09:00.001+04:30

حکایت گم کردنش آنقدر عجیب و باور نکردنی نبود که پیدا کردنش. اینکه سالها پیش چیزی را پیدا کنی که خیلی وقت بعد گمش کردی. یعنی وقتی پیدایش می کنی نمی دانی که به چه دردی می خورد و به چه کاری می آید. لمسش می کنی و بو می کشی و تنها حس غریبی داری نسبت به آن. چیزی شبیه پیدا کردن مسواک در تخت خواب که جایش آنجا نیست و اگر آنجا پیدایش می کنی حتما دلیلی دارد. آن روز که پیدایش کردم مشامم به نحو عجیبی تیز شده بود. همان روز که برای اولین بار آفتابِ پهن شده روی قالی، گره خورده بود به مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان و بوی چایی را که نمی دانم کی ریخته بود روی فرش با وسواس خواهری که منجوق دوزی می کند، بیرون می کشید. از همان اول صبح بوی دستان پدرم وقتی اول مهر زیر چانۀ بیقرارم را می گرفت تا موهای بلندم را ماشین کند دائم در ذهنم بود. سواری مسافرکشِ درب و داغانی که شاید زمانی گربه ای درش مرده بود، حالم را به هم زد تا رسیدم به دانشگاه. در عوض بوی خوش دخترانی که از کنارم رد می شدند آنقدر هوش ربا بود که تمام گربه های مردۀ تاریخ را فراموش کردم. هنوز از بارانِ دیشب برگهایِ ریختۀ چنارها خیس است. می توانستم رد بویِ مورچۀ جدا افتاده از قافله را تا برگهای کپه شده کنار باغچه بگیرم یا حتی بوی بوسۀ ناشناسی را روی گونۀ دخترِ سر به زیرِ نشسته روی نیمکت. بوسۀ تنها مانده ای میان تمام بوسه هایی که ردش روی گونه هایش بود. همان روز بود. عصر همان روز. آنقدر از بوی کشتی هایِ به گل نشستۀ دور و برم آشفته بودم که تا چشم انداختم خودم را جایی دیدم که برایم آشنا نبود. آشنا بود اما...

درست مثل وقتی بود که در خیابانی سرازیر می شوی که همیشه فقط و فقط سربالا آنرا گز کرده ای. پنجره های جدید، "آمار گیری 75"، قناری روی دیوار کفاشی، وانِ قزل آلاها، پیرمرد عصا به دستِ تراس طبقه اول. خوب معلوم است که وقتی طاق باز روی دوش مردمِ تلقین گو، کوچه خودمان را طی می کنم سهمم از آسمان و سرِ زنانِ روسری پرده ای و مردانِ رکابی پوشِ تماشاچی طبقات آخر بیشتر می شود. در عوض هیچ سهمی از پایِ مرغ های زیر یخچال قصابی نخواهم داشت که اگر سینه خیز آمده بودم دلیل توقف گربه ها را برایم آشکار می کرد. حس غریبی از درهم شدن آشنایی و بیگانگی. راه همان راه بود، اما من...حتی فکر کردم اگر با قالیچۀ پرنده می آمدم می توانستم زنِ قصاب را که پشتِ پنجره پاهایش را بند می اندازد هم ببینم. یعنی همان وقتی که او نخها را از کلاف جدا می کند و قصاب با یک قزل آلای سمج کلنجار می رود و پیرمرد تراس نشین با دیدنِ صفحه ترحیمِ روزنامه وا می رود، من با دیدنِ "آمار گیری 75" روی دیوار کنار درها به تعجب می افتم و راهم را گم می کنم. درست در همان لحظه. درست همان لحظه برق زد. همان روز عصر.پیدایش کردم.

2008-03-12T13:45:00.001+03:30

باید از پلکهای ورم کرده و افتاده اش می فهمیدم. از چین و چروک دور چشمانش و لک و پیس های جا به جا روی صورتش، پیشانیش.از خالهای بدنش که مثل دسته مورچگان رشد می کنند و بزرگ می شوند، کم می شوند، زاد و ولد می کنند، می میرند. از لبخند بی مزۀ همیشگیش برای تازه واردها.از این تلاش بیهوده اش برای جلب توجه، ترحم. از غروری که نشانی از برتری در آن نبود. تنها صخره ای بود تا پشتش پناه بگیرد از طعنه ها و کنایه هایی که روز و شب بر سرش می بارید. از آن تنهایی به ظاهر خود خواستۀ قورباغه ایش که تلاش می کرد رنگ و لعاب چله نشینی به آن بدهد. چرا نشناختمش؟ این اولین بار نبود. از پیچیدن دستانش به بهم وقتی با استیصال به آنها نگاه می کرد و نمی دانست باید با کدام دست چنگال را نگه دارد. از تقلایش برای حلقه کردن دود سیگار و به سرفه افتادنش. از تلاشش برای پنهان کردن چین خوردگی کناره لبهایش وقتی با تلخی و گسی ویسکی در دهانش کلنجار می رفت. از همرنگ شدنش با میز و صندلی های کافه وقتی می خواست از نگاهی آشنا فرار کند. از تبحرش در استتار این همه مارمولکی که زیر پوستش وول می خورد. از بور شدن هایش وقتی گارسونها نمی دیدندش. فرارش از دوربینهای عکاسی. از پوشیدن لباسهای 2 سایز بزرگتر برای پوشاندن شکم بر آمده اش. از روش منحصر به فرد باد کردن و بزرگ شدنش به سیاق ماهی های خاردار برای حفاظت در برابر نیش و کنایه اطرافیان.

از لابه لای ردیفهای لباس در آینۀ انتهای سالن دیدمش اما نشناختمش.

One hundred years of solitude

2008-03-11T18:13:00.002+03:30

George is the only surviving member of one of the sub species of Galapagos Archipelago. Of the 14 subspecies of giant tortoise native to the Galapagos Archipelago 3 have already become extinct. If George dies without fathering a child, the number of surviving subspecies of Galapagos tortoise may drop to 10. Therefore the onus is on Lonesome George - our hero- to see his tribe survive. Many attempts have been made by the naturalists of “The Charles Darwin Research Station” to find a life partner to this lonesome figure.

هزارپا

2008-03-09T13:32:00.001+03:30

شده ایم هزار پایی که روزگارش در فاصلۀ کفش کَن و آستانۀ در می گذرد.

مردان هندی

2008-03-05T11:20:00.001+03:30

از شما چه پنهون این مردای هندی همشون بوی داشبورد پیکان استیشن میدن وقتی یه شیشه عطر مشدی توش یه ور شده یاشه و 4 ساعت تو آفتاب ناصر خسرو پارکش کرده باشن.

سیاهچاله

2008-03-03T11:33:00.003+03:30

لا به لای صفحات می گردم و در خودم فرو می روم. روی صندلی نشسته ام رو به روی مونیتور. از این صفحه به آن یکی، از آن خبر به این یکی. حس می کنم قدم کوتاه می شود. دائم احساس می کنم بالا تنه ام به کفه صندلی فشرده می شود. با خود می گویم شاید راست ننشستم. کمر صاف می کنم اما بی فایده است. فرو می روم. سنگین می شوم. سیاه چاله ای در من است که جاذبه اش قصد ویرانیم کرده. هر روز اینجا مقابل حروفی از هر قوم وقبیله ای می نشینم تا زجر و درد بشر از آن همان وقتی که سر از تخم در آورد و با بیل حمله کرد به آن یکی که انطرفتر تازه از تخم در آمده بود، بر سرم هوار شود. تکه تکه اعضای بدنم جدا می شوند و از دامنه ها می غلطند به جایی در انتهای وجودم که گویی چاهیست گرسنه، یا شاید مرکز یک سیاهچاله ناشناخته. فرو ریختن گاهی از شرم، گاهی از خشم و گاهی از نفرت آنقدر پر می شوم و سر می روم که از یاد می برم کجا هستم و چشمان تر چه تعبیری می تواند داشته باشد.

پشیمانی

2008-02-27T16:20:00.002+03:30

اگر فرصتی دیگر برای سرشتن گل شما دست می داد بی شک آب کمتری در آن می آمیختم. بی شک چنین می کردم.

Requiem for a Dream

2008-02-26T12:21:00.005+03:30

عکسهای انارک را که به اَنِل نشان دادم و بیرون آمدم، برایم آرزوی خوابهای خوب کرد.
***
دو سه ساعت مانده به روشن شدن هوا از خواب پریدم و هنوز بقایای آخرین تصویری را که در خواب دیده بودم به روشنی در ذهن داشتم. عکسی از یک آشپزخانه بزرگ با کاشی های لاجوردی که این روزها دیگر کسی استفاده نمی کند. در انتهای آن یک دار قالی عمود بر پنجره ای بزرگ به دیوار تکیه کرده بود. زن و دختر بچه ای روسری به سر روی تخته، پشت دار قالی نشسته بودند و به دار نگاه می کردند. روی عکس با ماژیک سیاه نوشته شده بود " خانه- بهار 1360". به یقین می دانم مادر و خواهر کوچکم بودند. آنچنان این دو پیکر به هم شبیه بودند که شک نداشتم خواهر کوچک باید از هر لحاظ جانشین مادر باشد. حتی باید انگشت سبابه دست راستش هم بر اثر کلنجار رفتن با تار و پود قالی از شکل بیفتد و سفت و زبر شود. بهار 1360 یعنی 6 ماه بعد از اینکه پسر عمه قاسم، بعد از شنیدن صدای انفجار، قلم مو به دست از بالای نردبان پایین پرید و فریاد زد " زن دایی کودتا شد" و یک سال و نیم پس از اسباب کشی ما به خانه نیمه کارۀ خارج از محدوده ای که پدر با وام بانک ساخته و هنوز هم از اینکه زمینهای اوقافی داخل محدوده را ترجیح نداده است پشیمان نیست. هنوز مادر از رماتیسم جان سالم به در نبرده و دستش با بخاری هیزمی آشپزخانه نسوخته است. خانۀ بزرگی است و خانواده شش نفری ما فقط می تواند یک اتاق را گرم کند و سرگرمی من در همان اتاق خراشیدن بخار یخ کرده روی شیشه است. باید تقریباهمان زمان باشد که در راه بازگشت از خانۀ عموی بزرگ ، در نور چراغهای ماشین با تپه ای از کتابهای جلد سفید رو به رو می شویم. پدر پیاده می شود و نگاهی به آنها می اندازد و من 10-12 سال بعد می فهمم چرا باید جلد کتابها سفید باشد و 15-16 سال بعد راههای دیگری هم برای خلاص شدن از شر کتابهای جلد سفید می شناسم. هنوز چند سالی مانده تا از پدر بخواهم دربارۀ ماه های آتش و خون و بوی دود و باروت برایم انشا بنویسد. هنوز 3 سالی مانده تا اولین تعطیلی مدارس به دلیل بمباران تهران و آن چهارشنبه سوری که ما هنوز بوته آتش می زدیم و اصلا دلمان تنگ نمی شد برای صدای انفجار نارنجکهای اکلیل و سرنج و هنوز ساختن پناهگاه در موتورخانه تبدیل نشده بود به بحث اول میهمانیهای خانوادگی.
***
اَنِل تو خواب صعود از دیواره های آلپ و عکاسی از استالاگمیت ها و کریستالهای سوزنی و صخره های به شکل سیاره ب 612 را ببین و بگذار من هم در هزاره سوم انقراض آهوی وحشی همچنان به دنبال یافتن جایی باشم برای آویختن قبای ژنده ام.

2008-02-20T10:52:00.004+03:30

- تو اول باید بفهمی چی کاره ای؟ می خوای چیکار بکنی؟ تو نمی دونی چی می خوای.
هول ورم داشت. شنیدنش از زبون اون ترسناک بود. من می دونستم چی می خوام. خوب من بوی شور دریا رو دوس داشتم. دلم می خواست پا برهنه روی خاک خیس راه برم. دراز کشیدن رو علفا و نیگا کردن به آسمون رو هم دوس داشتم. همینطور پرسه زدن تو سرما و تپه های خزه بستۀ کوتاه و درهای چوبی قدیمی. نمی دونم باید دیگه چی می خواستم تا اینو بهم نگه. می دونستم که از این گچ بری های پیش ساخته که به در و دیوار می چسبونن خوشم نمیاد و از پنجره های آهنی مربع مستطیل هم. خوب من دوس داشتم وقتی میشینم پهلوش خودشو کنار نکشه. یا نره موهاشو مش کنه خوب من موی مشکی پر کلاغی دوس دارم. من میدونم چی دوس دارم پس چرا اینجوری بهم گفت؟!! دلم می خواد زمستونا شیشه های بخار گرفته رو ماچ کنم تا جای لبم رو بخار شیشه بمونه. از مزه ماست موسیر با روغن زیتون هم هی بدم نمیاد. بوی دزاشیب رو هم دوس دارم . این پاک کن های میلان رو هم خیلی دوس دارم دلم می خواد گازشون بزنم اینقد که نازن. هان از این دفتر سیمیا هم خوشم میاد به شرطی که راحت باز و بسته شه. دستمال کاغذیای تبلیغاتی رستورانا و کافه ها رو هم جم میکنم. اون آلبوم تمبر اولیه رو هم خیلی دوس دارم مث این خیار شور ریزا که مزه سیر میدن خیلی تندن. ناز کردن پشت گوش سیاه، سگِ خدا بیامرزِ مجدی رو هم دوس داشتم. هم اون خوشش میومد هم من. این چاله چوله های خیابونا رو هم وقتی که توش آب بارون جم میشه دوس دارم همش خدا خدا می کردم شهرداری پرشون نکنه. بوی صابون مراغه هم که نگو. نه از مسقطی خوشم نمیاد می چسبه به دندونام همینطور انجیر خشک. اه برا چی این زنیکه بهم گفت تو نمی دونی چی می خوای؟!!! ناخوناشم دوس دارم ناز کنم چه برق ناخن زده باشه چه نزده باشه. بوی بالششم دوس دارم. از اون کوچه های سربالا سر پایین درکه هم خوشم میاد. ماهی قرمزم که نگو و نپرس میمیرم براش. از بوی ماهی فروشی هم بله خوشم میاد. مث بوی چوب. سنگدوون مرغ، شلوار جین، سنت میکله یه خروس داشت، این خودکار عطریا، سیب زمینی تنوری با پوست، از این درخت سروا که هر چی می شوری خاکش پاک نمی شه، لیموناد، مه، بوی بقالی های خیابوون خوش، اه از بوی ماست بندی هم بدم میاد، از این دیوارای سیمان تگری هم خوشم نمیاد همش می خورم بهشون دست و بالم زخم و زیلی می شه، از این دخترا که وقتی وایمیسن جولوم سرشون روبه روی سینمه هم خوشم میاد، نوشتن با خودکار رو کاغذ کاهی، خاکه اره، گل بازی، گنجیشک، تیله شیشه ای، خرما و ارده،.......
اه بمیری دختر که شماره مطب این زنیکه رو دادی به من.

نشانه ها

2008-02-18T10:53:00.002+03:30

به دنبال نشانه ها راهی طولانی پیموده بود. جسدش را کنار خیابان، درچند قدمی پل عابر یافتند.

2008-02-13T15:44:00.003+03:30

"مسافرین محترم، در سمت راست منظره شبانهُ شهر زیبای اصفهان را مشاهده می کنید..."
از مدرسه که برگشتم با آبجی بزرگه دعوا کردم. آخه رفته سراغ کمد منو نوار معین رو برداشته. انقد کولی بازی در آوردم که خودمم از عرعر خودم خسته شدم. حالا عذاب وجدان گرفتم. یه هفته ای هست که نماز می خونم. اولا از رو کتاب می خوندم. همه تو خونه تعجب کردن. یه انگشتر عقیقِ روشنِ شاگرد شوفری هم از تو خرت و پرتای مامان پیدا کردم و وقت نماز دستم می کنم. قراره هفته آینده پسر خالم بیاد اینجا. ذوق زده شدم هم به خاطر اینکه مدتهاس هیچکدوم از فک و فامیلها رو ندیدم هم به خاطر اینکه پسر خالم استاد تکواندوه. منم که کشته مرده لگد پرونی و اینا. شیکمم رو می دم تو راه میرم. کتونی چینی خریدم و با سر پنجه راه می رم و مث گربه اینور اونور می پرم. ورزش می کنم. تو برف پا برهنه طناب میزنم. دراز و نشست میرم و با چوب به عضله های شیش تیکه ضربه می زنم. رو در کمد عکس بروسلی رو چسبوندم.
چند روز پیش وقتی تو سالن بدن سازی تربیت بدنی یه پسر بچه رو دیدم که اومده بود زیر پای منو جارو بزنه از خودم بدم اومد. دیگه نمیرم اونجا. همون روز که لباسای کهنه رو دور از چشم مامان دم در به کاسه بشقابی فروختم و رفتم "چهارراه" غزاله علیزاده رو خریدم. تازه خودکشی کرده . عکس درختَ رو هم تو "آدینه" انداخته بودن. عاشق شدم و شاعر. می تونم 3 ساعت تو صف نانوایی سنگکی با تیک تیک برخورد سنگها با زمین مشغول باشم تا اینکه بزنن سر شونم و بهم بگن نوبت شماس. دارم یه منظومه می نویسم درباره جادوگر قبیله همسایه که عاشق دختری از قبیله ما شده. خدایان رو بهانه کرده و ما رو به جون هم انداخته تا به معشوقش برسه. خودم دیدم که از پشت درختها حمام کردن دختر رو با چه شوقی تماشا می کرد. ما همدیگرو قتل عام می کنیم اما اون بهش میگه قربانی.
شعر نمی ذاره بخوابم. شبها ولم نمی کنه. برای هیچ کس شعرهامو نمی خونم. مال خودمن. تو جزوه های دانشگاه می نویسم که برسه به اهلش. سیگار می کشم. پشت زمین بسکتبال. تو سرما راه می رم و باد سرد از لابه لای لباس ها به تنم می رسه. خواب خرابه های کاهگلی رو می بینم .
"مسافرین محترم تا دقایقی ...."

Birdman of Alcatraz

2008-02-13T13:36:00.004+03:30

What's wrong with knocking yourself off
in a maggot pile like this?
What's wrong with dying?

Cos life's too precious gift, that's why.

Because the first duty of life is to live.

این سئوال رابرت استروود معروف به "پرنده باز الکاتراز" از زندانی جوانی ست که در شورش زندانیان توسط زندانبانان زخمی شده و آرزوی مرگ می کند و جواب خود رابرت به این پرسش.
با فیلم بحث برانگیز "پرنده باز آلکاتراز" کاری ندارم که می گویند رابرت استروودی که برت لنکستر نقش آن را بازی می کند رابرت استروود زندانی آلکاتراز نیست و کاری ندارم به تمام تلاشهایی که بعد از ساخته شدن این فیلم برای آزادی "پرنده باز آلکاتراز" صورت گرفت . اما من هم این سئوال را بارها از خودم پرسیدم و پاسخ آن همیشه یکسان نبود. گاهی دلیل پرنده باز برایم مسخره بوده و گاهی نه.

2008-02-04T14:59:00.000+03:30

...
:من گناهی ندارم. من به خودم احتیاج دارم، و اون خودمم وقتی به خودم احتیاج داشتم دیدم که مردم علیه من توطئه چیندن به خاطر اینکه اینها نمی خواستن بذارن من شب در هتل بخوابم. و من همین چند روز قبل خدایا انقد پول داشتم، اصلن ندارم. اینا می خواستن پولای من رو تو کازینو بگیرن پولای من رو گرفتن که بخوان دوباره برگردونن من رو تو خیابون. خوب چرا این کارو کردن؟ می خوان تمام بدن منو تماشا بِکنن؟ همین چند شب قبل همینجوری ببخشید خوابیده بودم، خوابیده بودم اینجوری. بعد برای خودم داشتم همینجوری خوابیده بودم داشتم فکر می کردم. داشتم فکر می کردم که با پولم چه کار کنم. خدا شاهده. آقا یه دفه دیدم یه آقایی اومده وایساده هه هه هی داره به من می خنده و داره، می شا ببخشید می شاشه.
: روی شما داره می شاشه؟
:آره. من بلند شدم بهش گفتم که مواظب باش. اینکارو نکن. همین چند شب قبل. توی وش
:آمریکایی؟
:آره. بعدش گفت من این کارو دارم می کنم. هه هه هی به من می خندید. بعدشم وقتی که به من بی احترامی کرد، ببخشید سوار دوچرخش شد رفت.
خوب حالا آیا آیا من دارم به شما بی احترامی می کنم؟ آیا من به دستشویی احتیاج ندارم؟ آیا ببخشید من به زن احتیاج ندارم؟ آیا من به سکس احتیاج ندارم؟ آیا من به غذا احتیاج ندارم؟ هر کسی احتیاجِ ببخشید می خواد ببخشید حتی بشاشه میاد از من می خواد احتیاجش رو می خواد با من شروع بِکنه. خوب من من نمی دونم چه کار بکنم.
...
1- این متن رو از روی قسمتی از این کلیپ پیاده کردم.
2-کاری با اصل ماجرا ندارم کما اینکه به قول یکی از همولایتی هامون آدم خاک بر سر الکی خاک بر سر نیست.
3-دیالوگ رو دارین؟! اگه من می تونستم یه همچین دیالوگی بگم یونسکو رو آدم حساب نمی کردم که...

2008-02-04T14:14:00.000+03:30

در بادیه سرگشته شما در چه هوایید؟